Pasca krisis kewangan 2008, Federal Reserve (FED) melalui Federal Open Market Committee (FOMC) telah menurunkan kadar faedah secara beransur-ansur sehingga kepada paras yang menghampir sifar peratus (0.00%). Kadar faedah rendah ini diimplementasikan selama beberapa tahun sehinggalah pada akhir tahun 2015 disamping pengamalan dasar polisi ‘Quantitative Easing (QE)’ iaitu pembelian semula aset kewangan sehingga USD4.5 trillion bagi membaiki struktur ekonomi Amerika Syarikat (AS).
Pada Disember 2014, FED telah menamatkan polisi ‘Quantitative Easing (QE)’ apabila ekonomi AS sudah semakin pulih namun kadar faedah masih berada pada paras yang rendah. Kadar faedah yang rendah telah menyokong ekonomi dan menghasilkan banyak peluang pekerjaan sehingga kadar pengangguran menurun sehingga 4.7 peratus sekaligus meningkatkan pertumbuhan ekonomi.
Pengamalan kadar faedah sifar memang memberi kesan yang positif kepada ekonomi AS namun pada masa yang sama ia juga dapat menghasilkan kesan sampingan yang tidak baik kerana AS telah mengamalkan kadar faedah yang sangat rendah sejak hampir 10 tahun. Tidak dinafikan, pada kadar faedah rendah, kos pembiayaan adalah rendah dan ini menggalakkan aktiviti perniagaan, perbelanjaan modal dan pelaburan.
Namun kadar faedah rendah dalam jangka masa yang lama boleh menyebabkan ketakseimbangan, di mana pinjaman murah yang diambil digunakan untuk aktiviti berisiko tinggi dan tidak produktif. Maka atas beberapa faktor di atas, FED telah menamatkan polisi kadar faedah sifar pada Disember 2015 dan menaikkannya sebanyak 0.25 peratus pada kali pertama selepas satu dekad. Pada Jun 2017 kadar faedah sudah mencecah 1.25 peratus.
Baru-baru ini, The Fed telah menaikkan kadar faedah buat kali ketiga pada tahun 2017 dan dijangka beberapa lagi kenaikan pada tahun depan walaupun inflasi masih dilihat sukar membuat kenaikan. Kali terakhir FOMC menaikkan kadar faedah adalah pada 14 Disember 2017 dari 1.25% kepada 1.50%.
Peningkatan kadar faedah secara berkala sebanyak 0.25 peratus telah memberi impak kepada ekonomi US dan negara-negara membangun.
1. Pengukuhan Nilai Matawang US Dollar
Kesan kenaikan kadar faedah menyebabkan para pelabur memindahkan dana-dana mereka dengan membeli bon kerajaan Amerika Syarikat kerana pelaburan ini dilihat lebih menarik. Apabila berlaku aliran modal masuk ke dalam Negara AS, permintaan terhadap US dollar semakin meningkat menyebabkan peningkatan nilai matawang US dollar. Namun peningkatan dollar meyebabkan eksport barangan US semakin mahal dan boleh menjejaskan eksport mereka.
2. Peningkatan Kadar Bayaran Terhadap Hutang Negara
Peningkatan kadar faedah oleh FED juga akan memberi kesan kepada peningkatan kadar faedah sektor swasta dari pinjaman kereta kepada pinjaman perumahan sehinggalah kepada pinjaman perniagaan. Hal ini akan memberi kesan kepada hutang negara. Peningkatan kadar faedah yang lebih tinggi akan meingkatkan kos pembiayaan. Lebih buruk lagi peningkatan kadar faedah sudah tentu akan menambah lagi bebanan hutang kerajaan AS.
3. Peningkatan Penutupan Syarikat-syarikat
Banyak daripada syarikat ‘emerging market’ mendapat manfaat daripada kadar faedah yang rendah dengan meminjam dalam US dollar dan membayar semula pada matawang tempatan. Peningkatan kadar menyebabkan syarikat yang hampir muflis terpaksa ditutup.
4. Impak Kepada Pengguna
Semasa kadar faedah pada paras sifar, ramai pengguna melakukan pinjaman untuk penggunaan seperti kad kredit, perumahan dan sebagainya. Berdasarkan Biro Kredit TransUnion, peningkatan kadar faedah akan memberi impak kepada 92 juta pengguna AS, 9 juta daripada pengguna terpaksa menanggung beban kos yang lebih tinggi bagi pembayaran bulanan. Hal ini lebih meresahkan bagi mereka yang memiliki hutang rumah.
Kesimpulannya, kenaikan kadar faedah ibarat serampang dua mata, ia dapat mengimbangi pertumbuhan ekonomi negara AS namun kerajaan perlu juga merangsang ekonomi dengan rangsangan fiskal. Diramalkan tahun hadapan the Fed akan menaikkan kadar sebanyak tiga kali lagi berdasarkan unjuran yang dibuat oleh bank pusat itu.
